Hitchcock zaprasza nas na przyjęcie, na które w swoim stylu podrzuca także trupa, przy czym przede wszystkim serwuje nam ucztę formalną pod znakiem mistrzostwa z zakresu mise-en-scène, jako że film zrealizowany jest w niemal jednym (z koniecznymi przerwami na zmianę rolki, ale de facto bez znaczących zabiegów stylistycznych na stole montażowym) ujęciu.

Z dość banalnej powieści polityczno-sensacyjnej Polański zrobił bardzo sprawny, trzymający w napięciu film w duchu swojego wcześniejszego „Frantica”, nie bez odniesień do Kafki i z charakterystycznym, groteskowym, czarnym humorem.