Pasja potrafi doprowadzić do triumfu, ale staje się także największą słabością człowieka, o czym przekonuje Giuseppe Tornatore w swoim filmie, w którym pretekstem do snucia opowieści jest miłość do antyków głównego bohatera wspaniale kreowanego przez Geoffreya Rusha.

Papusza i jej wiersze znalazły w tym filmie godną oprawę; nie zobaczyć go, to jakby pozbawić się szczęścia płynącego z obcowania z pięknem, idealną syntezą słowa, obrazu i dźwięku.

Krótkie wprowadzenie w atmosferę filmu.

Wielki romans dwójki wiktoriańskich poetów wyłania się w tym filmie powoli, w miarę tropienia go przez parę badaczy literatury, ściganych przez innych, zazdrosnych naukowców, czyli film między innymi o tym, że naukowcy także cierpią miłosne katusze, w drodze do tzw. prawdy, potrafią posunąć się nawet do czynów karanych, a piwnice British Museum kryją niejedną jeszcze tajemnicę.

PS Książka, na której film oparto, jest znacznie lepsza. Recenzja tu.