Film jednocześnie nowoczesny i staromodny, brawurowy i nostalgiczny, surrealistyczny i kampowy; przez niemal dwie godziny skutecznie bawiący się z oczekiwaniami i przyzwyczajeniami widza, wciągając w niezwykle przyjemną, ale też boleśnie szczerą rozmowę o przeżywaniu: sztuki, relacji i tęsknoty za sensem „tego wszystkiego”.

W kontrze do kina lekkiego, rozrywkowego, niewymagającego jest kino osobiste, trudne, zadające pytania, prowokujące, brutalne; o samotności, o mało poetyckiej rzeczywistości, o miłości i tym, co najbardziej skomplikowane i najtrudniejsze do zaakceptowania, o prawdzie i umieraniu; wspaniały i piękny film, koncert aktorski Javiera Bardema.