Pierwszy z "Bondów", na którym nie zasnęłam, nie miałam ochoty poczytać gazetę, wyjść z kina, a który zwabił moje myśli, by podążyć za fabułą i wbił w fotel podając na tacy cukiereczek w postaci Daniela Craiga w garniturze jak z igiełki, czego nie był w stanie popsuć nawet syreni śpiew Adele, słowem: pierwszy "Bond" obejrzany w całości i z prawdziwą przyjemnością. 

Kunszt aktorski Seana Penna to wisienka na torcie, jakim jest ten niezwykły, przepiękny, wystudiowany i wysmakowany estetycznie film, pozornie opowieść o dojrzewaniu i o rozprawie z własnym ojcem, a faktycznie o najgłębszych problemach człowieczych, wadzeniu się z rzeczywistością, bolesnym uzmysławianiu sobie na każdym kroku i w każdym wydarzeniu, że nie jest się jedynym na świecie i  własne przeżycia nie są wyjątkowe.